Thuis in t koude kikkerlandje

Lieve allemaal,

Ben na een goed verlopen reis weer thuis in ons koude kikkerlandje, het kippenvel stond op m'n armen toen ik gister Schiphol uitliep. Ondanks de kou is het fijn om weer thuis te zijn! Vind het leuk om iedereen weer in levende lijve te zien en te spreken, heb ik lekker warm gedoucht, heerlijk geslapen in m'n zachte bedje en genoten van het eten. Kirsten had al blokjes kaas meegenomen naar Schiphol, wat smaakte dat goed vooral het eerste hapje was tongstrelend. 's Avonds stond er op verzoek van mij stimpstamp met gehaktballen op tafel!Al lijkt het ook net of ik helemaal niet weg ben geweest. Tot nu toe kost het me geen moeite om me weer aan het leven hier aan te passen en heb ik (nog geen) last van een omgekeerde cultuur shock.

Mijn laatste weekend in Ghana heb ik goed kunnen afsluiten. Zaterdag was mijn laatste dag in mijn gastgezin. 's Morgens was ik eerst met mijn zus naar de markt geweest om ingredienten voor pannenkoeken te kopen. Daarna ging ik voor de laatste keer pito drinken met mijn vader. Hierna begon het pannenkoeken spektakel. Ik had ook limonade gekocht en ballonnen opgeblazen, dus het was een gezellige boel! Iedereen was aan het genieten inclusief ikzelf. De volgende ochtend afscheid genomen van mijn familie. Heel gek ondanks dat het hele weekend in het teken stond van mijn afscheid drong het niet echt tot me door dat ik alles voor de laatste keer deed en dat ik mijn familie en anderen misschien wel nooit meer zie. Maandagochtend toen ik met de bus Tamale uitreed, drong het pas echt goed tot me door en biggelden er een aantal tranen over mijn wangen.

Na het afscheid ben ik samen met Ravi naar de stad gegaan waar we na 3 dagen eindelijk voetbalkaartjes wisten te bemachtigen. Elke dag werd er gezegd, 'Ja morgen zijn de kaartjes er', maar uiteindelijk waren pas zondagmiddag... Als bedankje had ik ook een kaartje voor Ezekiel (mijn collega bij Meet Africa) gekocht en voor Issah, de jongen die elke dag mijn voet verbond aangezien ik hier niets voor hoefde te betalen. Issah was de hele dag aan het stuiteren, hij was zo blij als een kind dat naar de Efteling gaat. Erg grappig. Bij het stadion was het een gekkenhuis! Wat een sfeer en enthousiasme. Iedereen ging er helemaal in op en leefde mee. Af en toe leek het qua sfeer net of ik in Thialf stond, zelfs de dweilband was aanwezig. Ze hadden ook een reden om uitbundig te zijn, want Ghana had met 2-1 gewonnen van Oeganda. We hebben alleen de laatste 5 minuten van de wedstrijd gemist, omdat we weg wilden zijn voordat het hele stadion leegliep en we plat werden gedrukt. Daarna hebben we als afsluiter een biertje gedronken in een tentje in de stad.

Het was een fantastisch laatste weekend, een goede afsluiter van een mooie en onvergetelijke tijd in Ghana!

Liefs, Kim

Bijna thuis

Lieve allemaal,

Hier mijn laatste bericht vanuit Ghana, want over een paar dagen ben ik alweer in NL. Het komt nu heel dichtbij en vind het toch wel vreemd om hier weg te gaan met de wetenschap dat je de mensen die je hier hebt ontmoet en mijn familie waar ik 4 maanden heb gewoond, misschien nooit meer zie. Heb toch een mooie tijd gehad en veel onvergetelijke dingen meegemaakt. Het is een ervaring die niemand mij meer kan afnemen en die ik mijn hele leven lang bij me zal dragen! Tevens hoop ik dat deze ervaring een bijdrage zal leveren in mijn verdere toekomst, o.a. bij het vinden van een baan.

Op dit moment kan ik het gelukkig allemaal weer vanuit een positieve kant bekijken, maar vorige week zat ik er doorheen. Een paar dagen na mijn vorige bericht raakte mijn voet ontstoken. Kreeg ik weer antibiotica, daarbij moest ik elke dag terugkomen bij de dokter om mijn voet te laten verbinden. Aangezien mijn lichaam nog niet helemaal hersteld was van de week ervoor, voelde ik me flink beroerd: hele dag misselijk (dat is echt een rot gevoel en je kan er helemaal niets aan doen) en ontzettend moe. Vrijdag kon ik mijn ogen echt niet open houden en heb ik een matje in kantoor gelegd, waar ik toen 3 uur heb geslapen. Het frustreerde me enorm, want kon niet genieten van mijn laatste weken zoals ik graag had gewild. Voel me nu weer goed, maar m'n voet is nog niet genezen, waardoor ik nog steeds elke dag naar de dokter moet voor een nieuw verbandje.

Gelukkig heeft dit nadeel ook een voordeel opgeleverd, want heb een boel nieuwe vrienden gemaakt. De directeur van de Free & Fair Pharmacy, waar ik mij laat behandelen, voelde zich vereerd dat ik naar hen toe ben gekomen, dus ik hoef helemaal niets te betalen. Ik voelde me hier toch wel schuldig onder, dus zaterdag wilde ik ze geld geven, maar ze stonden erop dat ik niet betaalde, want ik was een vriend en als ik zou betalen zou dit de relatie tussen ons veranderen... Aan de andere kant ben ik een wandelend reclamebord, want het verbinden vindt plaats buiten voor de pharamacy, dus iedereen ziet dat een ‘salaminga' (blanke) zich hier laat behandelen. Elke dag weer ben ik een grote bezienswaardigheid.

De directeur van de pharmacy had Ravi (een vrijwilligster die werkt bij de Free & Fair pharmacy) en mij uitgenodigd om op het naamgevingsfeest van zijn dochtertje te komen en dokter Abbas had ons uitgenodigd om van te voren bij zijn voetbaltraining te komen kijken. Zodoende zaten we afgelopen zaterdag al om 6.00 uur op de fiets om eerst voetbal te kijken en daarna naar het naamgevingsfeest te gaan. Een naamgevingsfeest bestaat vooral uit eten, drinken (geen alcohol, want het was een moslim familie) en de hele dag zitten. Dus ook wij kregen om 8.00 uur 's ochtends al een bord rijst voor ons neus met een fanta. Na het naamgevingsfeest van de directeur nam dokter Abbas ons mee naar een ander naamgevingsfeest, maar hier hebben we alleen even het kindje bekeken, want het was onder zijn werktijd... Daarna werd mijn voet verbonden en om 11.00 uur stonden we alweer op de stoep. We hadden het gevoel of we er al een hele dag op hadden zitten, maar we hadden ons goed vermaakt en een prachtige ochtend gehad. Een paar dagen geleden, ging dokter Abbas net fufu eten toen ik langskwam.Uiteraard werd ik uitgenodigd om mee te eten. Als een ghanees gaat eten waar je bij bent zal het namelijk altijd: ' You're invited' zeggen. Terwijl wij aan het eten waten, deed Ravi de consulten (zij liet de fufu aan zich voorbij gaan, omdat ze zich niet lekker voelde, ze had namelijk voor de 2^e keer malaria in de 3 weken tijd!). Deze consulten bestonden uit het geven van injecties in de kont met mega grote naalden en het uitvoeren van een zwangerschapstest in een potje urine. Eetsmakelijk!

Doordat ik nu elke dag een aantal keer in een taxi zit om naar de dokter te gaan (de pharmacy is namelijk helemaal aan de andere kant van de stad), valt het me steeds meer op wat voor gammele auto's hier rondrijden. De ene is er nog slechter aan toe dan de ander. Alle draadjes hangen los, hele dashboarden zijn verdwenen, er zitten grote sterren in de ruiten of de ruit is vervangen door een stuk plastic, deuren die niet meer open kunnen, versnellingspoken die niet meer werken zoals ze horen te werken. Telkens weer hoop ik dat ik levend de auto uitkom... Mijn Opel Kadet kwam dit jaar niet meer door de keuring, maar hier had hij zeker nog een 2^e leven kunnen leiden!

Verder had ik deze week een boekje in de boekenkast van het kantoor gevonden met foto's van Nederland erin. Dit boekje had ik meegenomen naar mijn familie om te laten zien. Ze keken hun ogen uit naar uit hoeveel water NL bestaat. Ook stonden er een aantal luchtfoto's van de eilanden in. Dit vonden ze maar een vreemd verschijnsel. Toen mijn vader hoorde dat er ook mensen op deze eilanden woonden, vond hij het helemaal vreemd. Hij vroeg zich af wat ze deden als ze wakker werden en ze ontdekten dat het hele eiland onder water stond...

Als afsluiter in mijn gezin, ga ik morgen pannenkoeken bakken. De vorige keer was dit zo'n succes, dat ik ze hier nog wel een keer mee kan verblijden. Zondagochtend neem ik afscheid en daarna begeef ik me naar het voetbalstadion in Tamale om de vriendschappelijke oefenwedstrijd tussen Ghana en Oeganda te bekijken. Dit lijkt me eenfantastische afsluiter van mijn verblijf hier in Ghana! Heb namelijk nog nooit zoveel voetbal gekeken in 4 maanden tijd dan hier. Zondagavond slaap ik in een guesthouse in de stad, omdat ik maandagochtend om 5.30 uur op het busstation moet zijn. Hopelijk verloopt deze keer de busreis naar Accra wel soepel en snel... Dinsdag stap ik om 18.55 uur (ghanese tijd) in het vliegtuig en woensdag om 10.15 uur (nederlandse tijd) land ik op Schiphol en begeef ik me weer in Nederland!

Via deze weg wil ik iedereen bedanken voor de reacties op mijn site, mailtjes, krabbels, kaarten, brieven, sms-jes en belletjes! Het deed me elke keer weer goed om iets vanuit Nederland te horen, want heb jullie toch stiekem best wel gemist.

Liefs, Kim

Ziek & zeer

Lieve allemaal,

Zoals de titel al doet vermoeden heb ik een week met ziek en zeer achter de rug. In mijn laatste bericht schreef ik al dat ik malaria en keelontsteking had. Die dag ging het wel weer iets beter, maar had toen teveel gedaan, waardoor ik 's avonds weer met 39 graden koorts op bed lag. De dagen erna was ik vooral nog heel moe en had weinig energie. Ook was ik allergisch voor de antibiotica, waardoor mijn hele lijf onder de rode vlekken zat. Het jeukte en het voelde alsof iemand contstant met een naald in mijn lijf aan het prikken was. Nadat dit gister was weggetrokken en ik dacht van alles af te zijn, viel ik met mijn fiets. Nu heb ik een wond van 10 cm groot op mijn been/voet, die nu in het verband zit. Ik denk dat het tijd wordt dat ik weer naar NL kom. Moet eerlijk zeggen, dat ik daar op dit moment ook best behoefte aan heb. Maar deze 2 weken kom ik nog wel doorheen, helemaal als straks al het ziek en zeer weer over is. Vorige week waren er meer mensen van Meet Africa ziek met malaria. Het regenseizoen begint nu namelijk langzaamaan en dat betekent dat er meer muggen zijn, dus ook meer kans op malaria... Zelfs mijn computer had een nieuw hardnekkig virus opgelopen, maar gelukkig heeft een computerman het weten te verwijderen.

Verder heb ik afgelopen week een slang in de compound gezien. Het was 's morgens en ik was rustigvan mijn kopje thee en broodje aan het genieten, toen ik opeens iets zag bewegen voor mijn benen. Ik kijken en dacht: 'Hmm dat lijkt wel een slang.' Ik naar de hut van mijn moeder om te vragen of het gevaarlijk was of niet. Maar omdat ze geen engels spreekt, begreep ze me niet. Ook mijn zusje begreep me niet, dus ik nam haar mee. Daarna riep mijn zusje mijn moeder en zodra zij de slang zag, begon ze te schreeuwen en iedereen zette meteen een stap opzij zodra de slang bewoog. Snel kwamen er 6 mannen aangerend met stokken en messen in hun handen om de slang te doden. Het was al jaren geleden dat ze een slang in het dorp en al helemaal in de compound hadden gezien, dus het was een heel spectakel!

Zaterdag had ik 3 zussen meegenomen naar het zwembad. Ze vonden het erg leuk en ze zijn alleen het zwembad uitgekomen om iets te eten en te drinken. Aangezien er al meerdere vrijwillligers in mijn gezin zijn geweest en ze hier al vaker zijn geweest, was het niet meer zo dat ze hun ogen uitkeken, maar het was toch mooi om te zien hoe ze ervan hebben genoten!

Toen ik het daar straks over het regenseizoen had, bedacht ik me dat ik in mijn vorige berichten nog niets over het landschap of over de verschillen tussen het noorden en zuiden van Ghana heb verteld. Dus bij deze:

Het noorden waar ik woon en werkzaam ben, is een savannegebied en is droog, dor en redelijk vlak, met hier en daar een gemene heuvel. Die keer dat ik met mijn vader aan het fietsen was en schreef dat ik echt een Afrika gevoel had, had ik eigenlijk het gevoel alsof ik in de film ' Lion King' was beland alleen dan zonder Simba, Timon en Pumba. Het zuiden daarentegen is groen en bergachtig. Kakum, het natuurreservaat waar Sanne en ik als 2 heldinnen de nacht hebben getrotseerd, is zelfs een regenwoud, al kent het wel een droogteseizoen. De laatste week van onze reis had het elke dag wel een keer geregend, terwijl het in het noorden, na navraag, toen maar 1 klein buitje was gevallen. Verder zijn de meeste mensen in het noorden moslim en wordt je elke ochtend om 5 uur wakker van de moskee, maar tijdens het reizen hebben we moskee moeten missen, want in het zuiden is de meerderheid van de mensen christen. Het zuiden kent ook meer wersterse invloeden. Dit zie je bijvoorbeeld in het feit dat de kledingvoorschriften minder strikt worden nageleefd. In het noorden moet ik alles vanaf mijn navel tot over mijn knie bedekken, maar in het zuiden zag je meiden in korte rokjes, hotpants en naveltruitjes lopen. Ook is het in het zuiden beter gesteld met de hygiëne. De straten zijn o.a. veel schoner. In het noorden gooit iedereen alles gewoon op straat omdat er geen prullenbakken o.i.d. zijn. Ingeburgerd als ik ben, laat ik nu ook alles uit mijn handen vallen (in het begin keek ik nog om me heen of niemand het zag, omdat je gewend bent dat dit verboden is en je je schuldig voelt als je het wel doet, maar naar verloop van tijd weet je zelf ook niet beter). Zo gooide ik het lege zakje van mijn water uit het raampje van een trotro in een plaatsje aan de kust. Bijna werd ik de trotro uitgezet, maar toen ze zagen dat ik blank was, kwam ik er gelukkig met een waarschuwing vanaf...

Tot snel!

Liefs, Kim

Indrukwekkend

Lieve allemaal,

Graag had ik jullie eerder op de hoogte gebracht van mijn laatste week reizen, want die was best indrukwekkend. Maarhelaas lag ik de afgelopen dagen weer met malaria op bed. Nu had ik alleen koorst, maar omdat ik er ook een keelontsteking bijkreeg, had ik gister meer dan 40 graden koorts! Nu heb ik gelukkig geen koorts meer, maar voel me alleen nog erg duf, komt mede door de malaria medicatie en antibiotica. Vandaag moest ik er echt even uit, even mijn gedachten verzetten, want van alleen maar thuis zitten ga je je ook niet beter voelen.

Oke zal bij het begin beginnen van mijn laatste reisweek. Zoals ik in mijn laatste bericht al schreef gingen we cultuur opsnuiven door 2 slavenforten te bezoeken. Fort Elmina was vroeger een Nederlands slavenfort geweest. Er waren ook nog nederlandse teksten te lezen. Hierna waren we naar het Elmina-Java museum geweest. Wat heeft zo'n klein land als Nederland toch veel invloed gehad in de wereld en wat hebben we veel op ons geweten. Gelukkig is het heel lag geleden gebeurt, maar je voelde je toch bijna schuldig als je zei dat je uit NL kwam. Ik vond het wel erg interessant en het heeft veel indruk op me gemaakt. Na deze bezoeken, werd onze dag nog indrukwekkender toen we een meisje uit de zee hebben gered. We zagen een meisje in de zee spartelen, maar het leek soms of ze nog kon staan en aangezien niemand iets zei en er alleen maar naar keek, vroegen wij ons af of ze nu wel zelfs terug kon komen of niet. Nadat we het een tijdje hadden aangekeken en ze nog steeds wild aan het spartelen was, vroegen we of ze hulp nodig had. Iedereen: 'Ja, ze heeft hulp nodig. Jullie kunnen toch zwemmen.' Dus wij met onze kleren nog aan de zee ingerend. Gelukkig ging toen ook een andere blanke man het water in, hij nam haar het eerste gedeelte mee, waar we blij mee waren, want de stroming was erg sterk. Op het strand hebben we haar in de stabiele zijligging gelegd, want ze ademde nog wel.Maar al snel werd ze meegenomen door andere mensen, die vonden dat ze op haar kop gehouden moest worden, om zo het water uit haar buik te laten lopen... Naar ons wilden ze niet luisteren, dustoen hebben we het maar van ons afgezet.

De volgende dag vertrokken we naar Kakum, een natuurreservaat.Hier hebben we midden in de jungle geslapen op een platform, met allleen een dak. De receptie was op 15 minuten afstand en te bereiken via een smal, klim en klouter paadje. Dus toen het om 19.00 uur donker was, konden we geen kant meer op. Lagen we daar 2 kleine meisjes, midden in de jungle, in het donker. We hadden van te voren al ingecalculeerd, dat we niet heel veel zouden slapen, dus hadden we een biertje gekocht als slaapmutsje, maar het mocht niet baten. Al gaven de lege flessen ons wel meer een gevoel van veiligheid, want we haddenze binnen handbereik gezet, net als ons zakmes... We hielden onszelf voor dat als het echt heel gevaarlijk zou zijn ze ons daar niet zouden laten slapen, maar ja in Ghana weet je het nooit. Eigenlijk warenwe nog het meest bang voor de mens zelf ipv voor alle dieren die in dat park rondliepen. Gelukkig hebben we deze nacht heelhuids overleefd. Achterafwas het een overgetelijke en indrukwekkende ervaring! 's Ochtends hebben we de canopy walk (een tocht over een brug hoog in de bomen gemiddeld 50 meter hoog) en een nature walk (uitleg over de verschillende bomen die aanwezig zijn in dit park)gedaan.

Vanuit Kakum zijn we naar Hohoe gegaan. Hier hebben we de Wli watervallen bezocht. Was ook indrukwekkend om te zien! Vanuit Hohoe zijn we naar Tafi Atome, een monkey sanctuary,afgereist. Een klein deel van de reis hebben we afgelegd op een motor. Wij met onze backpack en de bestuurder op 1 motor, moet er prachtig uitgezien hebben. Wij hebben er in ieder geval veel lol om gehad! De aapjes waren overigens echt heel schattig en aten uit je hand.

De volgende dag naar Accra en toen zat onze reis er alweer op. Ik heb alleen nog een indrukwekkende busreis meegemaakt van Accra naar Tamale. Normaal duurt deze reis 12 uur, maar omdat we onderweg in the middel of nowhere pech kregen en daar moesten wachten op een nieuwe bus (ondertussen werd hetook donker), duurde de reis 21 uur en kwam ik pas om 2.30 uur thuis.

Het reizen heeft me goed gedaan en kan de komende 3 weken er weer tegenaan! Het was ook leuk om weer thuis te komen, want ik kreeg een warm welkom van iedereen!

Ga nu lunchen. Heb gelukkig weer trek in eten,want dat was deafgelopen dagen niet het geval.

Liefs, Kim

Heerlijk aan het genieten

Lieve allemaal,

Eigenlijk wil ik even snel een berichtje typen, maar eigenlijk hebben we al zoveel meegemaakt dat ik niet zo goed weet waar te beginnen. Als eerste wil ik kwijt dat het reizen me goed bevalt, het is heel relax en ik geniet volop.

Op dit moment zijn we in Cape Coast. Gister wilden we hier op het strand koniginnedag vieren, maar na 1 cocktail en 1 fles bier van 0,7 liter moesten we het toch opgeven. We waren te moe... Die ochtend waren we namelijk om 5.00 uur opgestaan omdat de trotro naar Cape Coast om 5.30 uur vertrok. Opzich is dit voor een keer niet erg, maar wel als je bijna niet geslapen hebt en je al moe was. Dinsdag en woensdag sliepen we in een hutje op het strand in Benin. Klinkt heel leuk en heel iddylisch, was het ook, maar alles was klam en voelde vies aan en bij de prijs zaten ook een muis, zandvlooien en een matras wat bijna geen matras meer was, inbegrepen... Woensdag zijn we vanuit Benin naar Nzulezu geweest, dit is een dorpje op palen, dat bestaan uit 1 weg met aan weerskanten huisjes. Bijzonder om te zien. Maar voordat we in Nzulezu waren, moesten we eerst een half uur lopen door de hitte, gevolgd door een half uur peddelen en deze hele tocht moesten we ook weer terug. Dus we waren kapot! Die Avond wilden we graag fufu eten. Dit lijkt op TZ (dat spul dat op broeder lijkt) alleen is het plakkeriger. De saus die je hier meestal bij krijgt is heel lekker, alleen hadden ze deze saus niet en kregen we er nu een 1 of andere vieze vissoep bij. Het was werkelijk niet te eten, maar we vonden het ook zielig voor het vrouwtje dat het voor ons had gemaakt om bijna alles terug te geven, omdat het best veel werk is om te maken. Dus Sanne en ik waren al plannen aan het bedenken hoe we het stiekem konden wegmoffelen. Eerst wilden we het begraven, maar bedachten toen dat de katten etc het zouden opgraven. Ja, dan moest het ergens in, maar waarin? Ik vond een flesje water in mijn tas, die we snel opdronken, waarna Sanne heeft geprobeerd de plakkerige fufu erin te krijgen. Was hilarisch, maar we hebben wel het hele flesje vol gekregen. Maar waar laat je het flesje als er nergens prullenbakken zijn? Juist in mijn tas (die daarna heerlijk naar vis rook) en de volgende dag hebben we het onopgemerkt ergens in de middle of nowhere uit het raampje van de trotro gegooid. Na dit fantastische eetavontuur, gingen we een ander prachtig avontuur tegemoet. We gingen namelijk we naar de cinema (lees een binnenplaats, met 2 tv's en een paar rijen houten bankjes) om als enige blanke en ook als enige vrouw tussen meer dan 80 Ghaneze mannen de Champignons Legue wedstrijd Manchester United vs Arsenal te kijken. Ondanks dat onze ogen halverwege de wedstrijd dichtvielen, was het erg leuk!

Verder zijn we1 nachtje in Kumasi geweest. Een drukke stad, verder weinig bijzonders. 1Nachtje bij Lake Bosumtwi. Mooi meer, aardige mensen en toen we weggingen, stopte de taxi ermee. Alleen reed de taxi bergopwaarts en dat is best zwaar duwen, dus werd de auto achteruit aangeduwd. Sanne en ik keken elkaar verbijsterd aan, we wisten niet dat dit mogelijk was. (ik hoor nu de mannen denken: ja vrouwen...) Hierna wilden we in 1 dag naar Benin, maar voor ghaneze begrippen was dit een iets te enthousiaste planning. We kwamen tot Busua, waar we al in het donker aankwamen. We wilden graag iets eten, want het was inmiddels als 20.00 uur en we hadden ook niet geluncht. Wij opzoek naar een restaurant, maar die konden we niet vinden. Uiteindelijk de weg gevraagd aan een klein meisje, die haar broer erbij riep. Deze wilde ons daar wel naartoe brengen. We liepen door smalle steegjes tussen huizen door en ik vroeg me af waar we heen gingen. Toen we even later over een brug liepen, die ons alleen nog maar meer het donker inleidde en er een stem onder de brug vandaan kwam, zijn we rechtsomkeert gegaan en besloten we om toch maar ergens anders te gaan eten. Busua en het naastgelegen plaatsje hebben op mij geen positieve indruk achtergelaten. Iedereen probeerde ons hier op te lichten en geld van ons af te troggelen. Ze wilden ons voor 20 cedi naar de Green Trurtle Lodge (een beach resort) brengen en zeiden dat er geen trotro's reden, nou 50 meter verder stonden er trotro's die ons voor 1 cedi p.p. meenamen. In de Green Turtle Lodge hebben we heerlijk een paar dagen gerelaxt aan het strand. Het enige actieve dat we daar gedaan hebben, is een strandwandeling en een kanoetoch door het mangrovebos. Heerlijk!

We gaan nu hier in Cape Coast cultuur opsnuiven door Cape Coast Castle en fort Elmina (beide slavenforten) te bezoeken.

Dikke kus

Toe aan reizen

Lieve allemaal,

Vanmiddag gaat onze reis beginnen! Ben ik wel aan toe. Ik ben hier nu bijna 3 maanden en als ik de weegschaal van positief en negatief betrek op mijn familieleven blijft die in het midden met daarbij ook uitschieters naar beide kanten. Aan de ene kant ben ik nu gewend en heb ik een band opgebouwd met mijn familie. Zondag heb ik met mijn vader per fiets een uitstapje gemaakt naar een ander dorp. We fietsten door the middle of nowhere, was erg gaaf. Op dat moment had ik echt het gevoel dat ik in Afrika was. In het dorp gingen we een vriend van mijn vader bezoeken. Deze man was een soothsayer, dus mijn toekomst is weer voorspeld. De soothsayer vertelde mij dat zodra ik weer in NL ben, mijn leven verandert en dat ik dan langzaamaan een rijke vrouw word die over meerdere auto's zal beschikken. Mooi vooruitzicht dacht ik zo! Verder dacht hij dat ik al getrouwd was, omdat hij achter me ‘a very handsome man' zag staan. Toen hij hoorde dat dit niet het geval was, zei hij dat als ik NL ben deze man naar me toe komt om me te vertellen dat hij van me houdt en met me wil trouwen. De soothsayer raadde me aan om op dit aanbod in te gaan omdat deze man erg goed voor me zal zijn. Ben zeer benieuwd! Wordt vervolgd...

O ja, dit wil ik jullie niet onthouden. .. Voordat je een hut binnengaat moet je je slippers uitdoen. Dus ook bij het binnengaan van de hut van de soothayer.Voor mij waren 2 andere mannen aan de beurt, die 2 kippen moesten offeren. De nek werd doorgesneden en daarna werden ze naar buiten gegooid. Het bloed droop er vanaf en wat stond er voor de ingang van deur? Ja, inderdaad mijn slippers... Toen we weggingen hadden ze wel mijn slippers schoongemaakt, maar niet grondig genoeg, want hier en daar zag ik nog een bloedspetter.

Aan de andere kant ben ik het nu op sommige momenten ook zat dat ik niet mijn eigen leventje kan leiden. Thuis moet ik me steeds verantwoorden wat ik ga doen, wie me belde enz. Maar het vervelende hieraan is dat je je soms ongemakkelijk voelt als je de waarheid zegt, maar ook als je eromheen draait. Ik vind het namelijk vervelend om te zeggen, dat ik weer ga zwemmen of dat ik ga lunchen met de andere vrijwilligers omdat ik geen trek heb om yam te eten, maar een leugentje om bestwil voel ik me ook niet prettig onder. Lastig... Daarnaast wordt je in je gezin eigenlijk geleefd. Tijd voor jezelf kunnen ze niet en verder wordt er voor mij bepaald wat ik eet, hoe laat ik eet, hoe laat ik ga slapen en hoe laat ik opsta. Na mijn reis kan ik er vast weer met een frisse moed tegenaan!

Over mijn werk kan ik me niet eens druk maken. Moet ik ook niet doen, want dat zou het een stuk minder leuk maken. Graag had ik voordat ik ging reizen een aantal documentenwillen afsluiten,zoals het 1e kwartaal rapport en het protocol voor de educational support, maar dat was niet mogelijk omdat ik op informatie van anderen wacht. Geduld is een schone zaak! En ik heb de tijd.

Ik zal jullie alvast een beetje op de hoogte stellen van onze reisplannen. Vanavond overnachten we in een guesthouse in Tamale, zodat wemorgen om 7.00 uur met de bus richting Kumasi kunnen. In Kumasi aangekomen, zullen we hier een aantal dagen verblijven om daarna per trein richting de kust te gaan. Aan de kust zullen we een aantal plaatsen bezoeken, o.a. Nzulezo (een dorpje op palen), Cape Coast (hier zijn slavenforten te bezoeken), Kakum (een natuurpark), Accra (de hoofdstad van Ghana) en als er tijd over is willen we naar Akasombo om de Volta River te bekijken.

Zal mijn best doen om tijdens het reizen een keer een verhaal op mijn blog te plaatsen, maar kan jullie niet garanderen dat dit gaat lukken...

Dikke kus, Kim

Paasweekend

Lieve allemaal,

Hebben jullie fijne paasdagen achter de rug? Allemaal misselijk van chocolade eitjes? Die heb ik wel gemist hoor! Ghana is één van de landen met de grootste cacao export, maar de chocola die hier te koop is, is niet echt lekker. Ondanks dat ik geen chocolade eitjes heb kunnen eten, heb ik een fantastisch paasweekend gehad. Vrijdag was ik vrij ivm Goede Vrijdag. Deze dag heb ik thuis rondgehangen, ben naar een bruiloft geweest en heb pito gedronken met mijn vader. Om 15.00 uur werd ik gebeld dat ik naar kantoor moest komen omdat er toeristen kwamen. Meet Africa biedt namelijk ook de gelegenheid om als toerist bij een Ghanese familie te overnachten. Je komt dan in een dorp zonder elektriciteit, slaapt in een hut en eet met de familie mee. Als je als toerist het traditionele Ghanese leven wilt ervaren, is dit natuurlijk een mooie kans.

Zondag 1^e paasdag! Tamale beschikt over een echt zwembad, dus daar heb ik samen met de andere vrijwilligers een verkoelende paasduik genomen. Onderweg naar huis had ik gekookte eieren gekocht voor mijn familie. Thuis aangekomen had ik ze verstopt voor de kinderen. Ze vonden het geweldig! Was echt leuk om te zien. Ik heb ze 4 keer kunnen verstoppen, want daarna werd het al aardig donker, maar het liefst hadden ze de hele dag eieren gezocht.

's Avonds werd het bewolkt en zagen we in de verte al lichtflitsen. Toen ik wilde gaan slapen heb ik toch mijn matras maar naar buiten gebracht, want het was binnen in mijn hut echt te heet. Een uur later begon het te waaien en lag ik zand te happen in mijn bed. Ik wilde mijn matras pakken om naar binnen te brengen,maar de wind onder mijn matras enwaaide weg. Mijn vader en ik moesten eerst bijkomen van de slappe lach, voordat we alles naar binnen konden sjouwen. We waren net op tijd, want ik lag 1 minuut in mijn bed toen het begon te regenen.

Gister bleef het de hele dag bewolkt en had ik het soms gewoon koud, terwijl het nog steeds 25 graden was. Dat wordt koulijden denk ik straks in NL...

Gisterochtend heb ik eerst samen met Sanne en mijn vader pito gedronken. Sanne wilde het graag nog een keer proeven, maar ze vond het toch niet heel erg lekker. Ja, lekker is inderdaad anders, want zelf heb ik na één kalebas gevuld met pito ook echt wel genoeg, maar het sfeertje eromheen maakt het leuk om het te drinken. Daarna ben ik met Sanne mee geweest naar haar compound om pannenkoeken te bakken. Ik moest alleen wel weer om 16.00 uur thuis zijn, want ik ging met mijn vader naar een picknick. Heel Tamale en omliggende dorpen waren uitgelopen, wat een mensen waren daar aanwezig! Iedereen was aan het eten, drinken, dansen en vooral aan het genieten. Ik kreeg er een festivalgevoel van toen ik daar zo rondliep. We hebben 1 rondje over het terrein gelopen. Mijn vader vond het te druk om daar iets te drinken, want we konden nergens meer zitten, dus hebben we in een cafeetje op weg naar huis een biertje gedronken.

Toen ik vorige week donderdag hoorde dat ik vrijdag en maandag vrij was, dacht ik eerst: 'Hoe ga ik deze dagen invullen? Het wordt vast een lang weekend.' Maar mijn paasweekend is omgevlogen en heb echt genoten. Nu voorlopig mijn laatste weekje werken, want vanaf volgende week ga ik reizen. Daar heb ik al ontzettend veel zin in en kijk er echt naar uit!

Liefs, Kim

P.s. Als jullie niet kunnen wachten tot juni voor foto's, kijk dan op: http://www.sannevaassen.waarbenjij.nu. Sanne heeft namelijk meer geluk met het plaatsen van foto's op haar blog.

Deswa! (= goedemorgen)

Lieve allemaal,

De tijd vliegt echt! Ik ben al over de helft van mijn verblijf. Soms moet ik er echt even bewust bij stilstaan dat ik me in Afrika begeef, terwijl werkelijk alles anders is/gaat dan in NL. Toch apart hoe snel je je weet aan te passen en dingen ‘normaal' gaat vinden. Maar als ik ga overdenken hoe bijvoorbeeld mijn ochtend eruit ziet, dan moet ik toch wel tot de conclusie komen, dat het toch wel een wereld van verschil is vergeleken met Nederland. Ten eerste slaap ik buiten en toen ik vorige week wakker werd, liep de hele dierenboerderij langs mijn bed. Als ik in Amsterdam in mijn bed lig zie ik alleen schapen tijdens het schaapjes tellen, maar nu waren ze echt gevolgd, door geiten, kippen en varkens. Toen ik me onder mijn klamboe had uitgewurmd, begroette ik iedereen die ik tegenkwam met een hele reutemeteut aan begroetingen in het Dagbani. Daarna ging ik douchen met een emmer water en een gietertje achter een schouderhoog muurtje met een panorama-uitzicht op het dorp. Je ziet dan allemaal kinderen en vrouwen voorbij lopen met producten op hun hoofd om te verkopen. Na het douchen, ontbijt ik in de compound, met een stukje stokbrood en thee. Ondertussen zijn de vrouwen water en pap aan het koken in grote potten op een kampvuur en zodra ze even weglopen, hangen de geiten met hun kop in de potten en zijn ze lekker aan het smikkelen... Als de vrouwen of kinderen dit zien word er 'Tjimma' geroepen en worden ze weggejaagd of krijgen ze een slipper naar hun kop gesmeten. Ja, in Nederland zal ik dit toch allemaal niet zo snel meemaken.

Ondertussen weet ik alle begroetingen in het Dagbani, maar verder is het een lastige taal om te leren. Als je de mensen hier met elkaar hoort praten, begrijp ik totaal niet waar het over gaat. De woorden zijn totaal onherkenbaar, alleen de getallen kan ik ontcijferen, omdat deze vaak in het engels worden gezegd. Op de radio, die vaak 's avonds aanstaat, spreken de dj's ook Dagbani, alleen het nieuws wordt ook in het engels verteld. De liedjes die worden gedraaid zijn over het algemeen Afrikaans, maar tot mijn grote verbazing hoorde ik laatst opeens Boney M met de ‘Rivers of Babylon', Aqua met ‘Barbie Girl' en Venga Boys met ‘My uncle John from Jamaica'. In restaurants hoor je overigens vaak Westlife en Celine Dion, dus jullie begrijpen ze hebben hier een briljante muzieksmaak!

De afgelopen weken ben ik 3 keer mee geweest met microkrediet vrouwen naar de markt. Eén vrouw verkocht haar product huis aan huis ipv op de markt. Aangezien zij de enige is die goed engels spreekt, heb ik een dag met haar meegelopen. Nou ik heb het geweten. Ik heb van 10.00 tot 16.00 uur gelopen en aan het einde van de dag kon ik wel een voetmassage gebruiken. Eigenlijk mag ik niet klagen, want de vrouw heeft de hele dag ook nog een aantal kilo's op haar hoofd mee moeten dragen. Dit vind ik trouwens nog steeds wonderbaarlijk om te zien. Ze kunnen kilometers lang, tientallen kilo's op hun hoofd dragen, over onbegaanbare wegen (waar wij als we niet naar beneden zouden kijken allang waren gevallen), zonder het vast te houden. Zelf gebruik ik nog steeds een kleine emmer als ik mijn zussen help met waterhalen, deze moet ik sowieso met 1 hand vasthouden en als hij te vol zit, kom ik niet thuis zonder te morsen... Voor mij is het een knap lastig karweitje, maar het lijkt of het hen totaal geen moeite kost.

Om weer terug te komen op de microkrediet vrouwen. De andere twee dagen ben ik wel meegegaan naar de markt, maar toen heb ik alleen de hoeveelheid van welk product ze hadden ingekocht en de aankoopprijs + de verkoopprijs ingevuld. Het lastig om ze een hele dag te volgen als je de taal niet spreekt. De eerste dag had de bovenstaande vrouw een half uurtje voor mij vertaald, maar zij heeft zelf ook veel andere dingen te doen waardoor ze mij niet de hele dag kon helpen. De tweede dag was ik met de directrice van Meet Africa naar de markt gegaan, maar ook toen hadden we niet de tijd om de hele dag bij de vrouwen te blijven. Ben nu aan het bedenken hoe ik het verder ga aanpakken.

Daarnaast ben ik bezig met een protocol voor vrijwilligers, die een kind financieel willen steunen zodat het naar school kan gaan. Het kind heeft hier het meeste profijt van als het gesteund wordt totdat het zijn/haar school heeft afgesloten. Nu wordt er vaak 1 of 2 jaar een donatie gedaan en daarna niet meer, waardoor het kind er nog niet heel veel aan heeft. Hopelijk werkt dit, want educatie is een belangrijke factor voor het voortbrengen van ontwikkeling.

Van het weekend was ik dus in Nkoranza, naar het ‘Hand in Hand' project. Geestelijk gehandicapte kinderen worden in Ghana vaak niet geaccepteerd omdat ze ervan uitgaan dat het kind bezeten is door de duivel. Kinderen met bijvoorbeeld het syndroom van down (hier waterkinderen genoemd) zijn bezeten door de duivel, omdat de moeder verkracht is door een watergeest. Je kind zal alleen maar problemen veroorzaken waardoor deze kinderen vaak ergens worden gedumpt. Maar langzamerhand wordt het wel meer geaccepteerd. In ons dorp woont namelijk een meisje met het syndroom van down en toen ik vroeg hoe het dan met haar zat, vertelde mijn zus dat dit het werk van de natuur was. Aan de andere kant zou mijn zus na het zien van een foto van een meisje dat ook lichamelijk gehandicapt was, want ze had geen armen en benen, dit kind achterlaten in de bush. Toen ik vroeg waarom, antwoordde ze dat dit meisje een soort dwerg is en dwergen zijn verschijningen van de duivel. Tja...

Het was mooi om te zien dat de kinderen hier wel de begeleiding, verzorging en aandacht krijgen, die ze nodig hebben. Ook was er een snoezelruimte, zwembad, ballenbak, een schooltje en verschillende ateliers waar ze bijvoorbeeld sieraden maakten. Helaas kan ik jullie niet heel veel meer vertellen, omdat ik het hele weekend ziek was. Vrijdag begon het al met diarree, hoofdpijn en verhoging, maar zaterdag was de verhoging veranderd in koorts en voelde ik me helemaal lamlendig. Aan het einde van de dag toch maar naar het ziekenhuis gegaan. De dokter kon geen malariatest meer afnemen, maar omdat ik wel de symptomen had, kreeg ik malariamedicatie mee. Nu gaat het wel weer wat beter, maar ben nog wel moe en snel uitgeput. Ondanks dat ik niet veel heb kunnen ondernemen dit weekend, was ik stiekem toch wel blij dat ik een weekendje weg was, omdat ik nu een normale wc in de buurt had. J Jullie vragen je nu misschien af of ik dan geen antimalaria pillen slik. Nou, die slik ik wel degelijk, maar dat is geen garantie dat je geen malaria krijgt. Toch is het verstandig om ze te slikken, want ze verkleinen de kans op het krijgen van malaria, ze zorgen ervoor dat de ziekteverschijnselen minder heftig zijn en de overlijdenskans is nihil.

Het is wel een lang verhaal geworden, maar nu zijn jullie wel weer helemaal op de hoogte! En foto's... Praat me er niet meer over... Als ik weer in Nederland ben, moeten jullie maar een keertje langskomen om ze te bekijken.

Dikke kus, Kim