Lieve allemaal,

In het vorige bericht schreef ik dat ik me goed voelde, maar sinds een paar dagen moet ik daar een klein beetje op terugkomen. Heb last van diarree. Dus ben blij met een emmer en plastic zakjes in mijn hut voor ’s nachts, want dan hoef ik niet de bush bush in. (ter informatie: plassen en douchen doe ik achter een muurtje op de compound en poepen moet in de bush) Overdag vind ik de bush overigens geen probleem. Dit vaak een stuk beter dan de openbare toiletten, waar de stank je al vanaf een kilometer tegemoet komt…

Verder krijg ik werkelijk geen hap door mijn keel van het lokale eten, ik wordt al misselijk als ik er alleen al aan denk, ondanks dat ik het eten niet eens vies vind. Tot nu toe krijg ik ’s ochtends brood en ’s avonds krijg ik rijst of gekookte of gebakken yam (dat is een soort aardappel) met een tomaten sausje, daar is dus niets mis mee. Maar mijn lichaam prosteert er op dit moment gewoon tegen...Gelukkig ga ik ’s middags meestal eten met de andere vrijwilligers en dat smaakt me tot nu toe nog wel altijd goed, want dan eet ik bijvoorbeeld een salade, kebab of spaghetti, dus krijg wel voldoende voedsel binnen.

Naast het feit dat ik mij lichamelijk niet helemaal top voel, gaat verder alles goed. Ik zit in een leuk gastgezin. Twee zussen spreken wel aardig engels en nemen me mee op sleeptouw. Heb van de week 2 keer water met ze gehaald, met een emmer dragend op mijn hoofd. De eerste keer ging dit wel goed, maar de tweede keer heb ik de omgeving water gegeven...Mijn vader spreekt ook goed engels en legt mij veel uit over de gebruiken hier. Dat vind ik wel erg prettig, want hij staat ook open voor vragen van mij kant. Ook heb ik volgens mij 3 moeders en heel veel broertjes en zusjes. Toen ik aan mijn vader vroeg hoeveel kinderen hij had, kreeg ik als antwoord: many. Tja... Er zijn 3 kleinere kinderen die de hele tijd om me heen hangen als ik op de compound ben. Zij spreken weinig/geen engels (alleen how are you/ what is your name), maar met handen- en voetenwerk kom ik een heel eind. Als zij mij aan zien komen fietsen, komen ze meteen op me afgerend. Alle kinderen zijn hier erg enthousiast als ze mij zien. Aan alle kanten hoor je de hele dag kinderstemmen die roepen 'Hello Saliminga hello', dit betekent 'Hallo blanke hallo'. Hier heeft dit een positieve betekenis, maar ik denk niet dat ik het in Amsterdam hoef te proberen om 'Hallo zwarte hallo' te roepen. Het begroeten is hier sowieso erg belangrijk. De hele dag ben je iedereen die je tegenkomt, maakt niet uit of je ze kent of niet, aan het begroeten. Dit creeert wel een vriendelijke sfeer vind ik.

Mijn werk moet nog een beetje vorm krijgen, want voordat ik echt aan de slag kan, moeten er eerst nog een aantal vergaderingen worden geregeld. Wanneer dat precies gebeurd? Het beste is omdat gewoon maar af te wachten… Zaterdag heb ik als het goed is wel een afspraak met de 19 vrouwen, die een microkrediet lening van Meet Africa krijgen. De agenda heb ik vanmorgen in ieder geval wel opgesteld. We zullen zien.

Ga nu weer op mijn fietstje richting huis. Het is hier best veilig om te fietsen want aan beide kanten van de weg is een fietspad. Tamale is dan ook een veel rustigere stad in vergelijking tot Accra.

Dikke zoen, Kim