Lieve allemaal,

De tijd vliegt echt! Ik ben al over de helft van mijn verblijf. Soms moet ik er echt even bewust bij stilstaan dat ik me in Afrika begeef, terwijl werkelijk alles anders is/gaat dan in NL. Toch apart hoe snel je je weet aan te passen en dingen ‘normaal' gaat vinden. Maar als ik ga overdenken hoe bijvoorbeeld mijn ochtend eruit ziet, dan moet ik toch wel tot de conclusie komen, dat het toch wel een wereld van verschil is vergeleken met Nederland. Ten eerste slaap ik buiten en toen ik vorige week wakker werd, liep de hele dierenboerderij langs mijn bed. Als ik in Amsterdam in mijn bed lig zie ik alleen schapen tijdens het schaapjes tellen, maar nu waren ze echt gevolgd, door geiten, kippen en varkens. Toen ik me onder mijn klamboe had uitgewurmd, begroette ik iedereen die ik tegenkwam met een hele reutemeteut aan begroetingen in het Dagbani. Daarna ging ik douchen met een emmer water en een gietertje achter een schouderhoog muurtje met een panorama-uitzicht op het dorp. Je ziet dan allemaal kinderen en vrouwen voorbij lopen met producten op hun hoofd om te verkopen. Na het douchen, ontbijt ik in de compound, met een stukje stokbrood en thee. Ondertussen zijn de vrouwen water en pap aan het koken in grote potten op een kampvuur en zodra ze even weglopen, hangen de geiten met hun kop in de potten en zijn ze lekker aan het smikkelen... Als de vrouwen of kinderen dit zien word er 'Tjimma' geroepen en worden ze weggejaagd of krijgen ze een slipper naar hun kop gesmeten. Ja, in Nederland zal ik dit toch allemaal niet zo snel meemaken.

Ondertussen weet ik alle begroetingen in het Dagbani, maar verder is het een lastige taal om te leren. Als je de mensen hier met elkaar hoort praten, begrijp ik totaal niet waar het over gaat. De woorden zijn totaal onherkenbaar, alleen de getallen kan ik ontcijferen, omdat deze vaak in het engels worden gezegd. Op de radio, die vaak 's avonds aanstaat, spreken de dj's ook Dagbani, alleen het nieuws wordt ook in het engels verteld. De liedjes die worden gedraaid zijn over het algemeen Afrikaans, maar tot mijn grote verbazing hoorde ik laatst opeens Boney M met de ‘Rivers of Babylon', Aqua met ‘Barbie Girl' en Venga Boys met ‘My uncle John from Jamaica'. In restaurants hoor je overigens vaak Westlife en Celine Dion, dus jullie begrijpen ze hebben hier een briljante muzieksmaak!

De afgelopen weken ben ik 3 keer mee geweest met microkrediet vrouwen naar de markt. Eén vrouw verkocht haar product huis aan huis ipv op de markt. Aangezien zij de enige is die goed engels spreekt, heb ik een dag met haar meegelopen. Nou ik heb het geweten. Ik heb van 10.00 tot 16.00 uur gelopen en aan het einde van de dag kon ik wel een voetmassage gebruiken. Eigenlijk mag ik niet klagen, want de vrouw heeft de hele dag ook nog een aantal kilo's op haar hoofd mee moeten dragen. Dit vind ik trouwens nog steeds wonderbaarlijk om te zien. Ze kunnen kilometers lang, tientallen kilo's op hun hoofd dragen, over onbegaanbare wegen (waar wij als we niet naar beneden zouden kijken allang waren gevallen), zonder het vast te houden. Zelf gebruik ik nog steeds een kleine emmer als ik mijn zussen help met waterhalen, deze moet ik sowieso met 1 hand vasthouden en als hij te vol zit, kom ik niet thuis zonder te morsen... Voor mij is het een knap lastig karweitje, maar het lijkt of het hen totaal geen moeite kost.

Om weer terug te komen op de microkrediet vrouwen. De andere twee dagen ben ik wel meegegaan naar de markt, maar toen heb ik alleen de hoeveelheid van welk product ze hadden ingekocht en de aankoopprijs + de verkoopprijs ingevuld. Het lastig om ze een hele dag te volgen als je de taal niet spreekt. De eerste dag had de bovenstaande vrouw een half uurtje voor mij vertaald, maar zij heeft zelf ook veel andere dingen te doen waardoor ze mij niet de hele dag kon helpen. De tweede dag was ik met de directrice van Meet Africa naar de markt gegaan, maar ook toen hadden we niet de tijd om de hele dag bij de vrouwen te blijven. Ben nu aan het bedenken hoe ik het verder ga aanpakken.

Daarnaast ben ik bezig met een protocol voor vrijwilligers, die een kind financieel willen steunen zodat het naar school kan gaan. Het kind heeft hier het meeste profijt van als het gesteund wordt totdat het zijn/haar school heeft afgesloten. Nu wordt er vaak 1 of 2 jaar een donatie gedaan en daarna niet meer, waardoor het kind er nog niet heel veel aan heeft. Hopelijk werkt dit, want educatie is een belangrijke factor voor het voortbrengen van ontwikkeling.

Van het weekend was ik dus in Nkoranza, naar het ‘Hand in Hand' project. Geestelijk gehandicapte kinderen worden in Ghana vaak niet geaccepteerd omdat ze ervan uitgaan dat het kind bezeten is door de duivel. Kinderen met bijvoorbeeld het syndroom van down (hier waterkinderen genoemd) zijn bezeten door de duivel, omdat de moeder verkracht is door een watergeest. Je kind zal alleen maar problemen veroorzaken waardoor deze kinderen vaak ergens worden gedumpt. Maar langzamerhand wordt het wel meer geaccepteerd. In ons dorp woont namelijk een meisje met het syndroom van down en toen ik vroeg hoe het dan met haar zat, vertelde mijn zus dat dit het werk van de natuur was. Aan de andere kant zou mijn zus na het zien van een foto van een meisje dat ook lichamelijk gehandicapt was, want ze had geen armen en benen, dit kind achterlaten in de bush. Toen ik vroeg waarom, antwoordde ze dat dit meisje een soort dwerg is en dwergen zijn verschijningen van de duivel. Tja...

Het was mooi om te zien dat de kinderen hier wel de begeleiding, verzorging en aandacht krijgen, die ze nodig hebben. Ook was er een snoezelruimte, zwembad, ballenbak, een schooltje en verschillende ateliers waar ze bijvoorbeeld sieraden maakten. Helaas kan ik jullie niet heel veel meer vertellen, omdat ik het hele weekend ziek was. Vrijdag begon het al met diarree, hoofdpijn en verhoging, maar zaterdag was de verhoging veranderd in koorts en voelde ik me helemaal lamlendig. Aan het einde van de dag toch maar naar het ziekenhuis gegaan. De dokter kon geen malariatest meer afnemen, maar omdat ik wel de symptomen had, kreeg ik malariamedicatie mee. Nu gaat het wel weer wat beter, maar ben nog wel moe en snel uitgeput. Ondanks dat ik niet veel heb kunnen ondernemen dit weekend, was ik stiekem toch wel blij dat ik een weekendje weg was, omdat ik nu een normale wc in de buurt had. J Jullie vragen je nu misschien af of ik dan geen antimalaria pillen slik. Nou, die slik ik wel degelijk, maar dat is geen garantie dat je geen malaria krijgt. Toch is het verstandig om ze te slikken, want ze verkleinen de kans op het krijgen van malaria, ze zorgen ervoor dat de ziekteverschijnselen minder heftig zijn en de overlijdenskans is nihil.

Het is wel een lang verhaal geworden, maar nu zijn jullie wel weer helemaal op de hoogte! En foto's... Praat me er niet meer over... Als ik weer in Nederland ben, moeten jullie maar een keertje langskomen om ze te bekijken.

Dikke kus, Kim