Lieve allemaal,

Vanmiddag gaat onze reis beginnen! Ben ik wel aan toe. Ik ben hier nu bijna 3 maanden en als ik de weegschaal van positief en negatief betrek op mijn familieleven blijft die in het midden met daarbij ook uitschieters naar beide kanten. Aan de ene kant ben ik nu gewend en heb ik een band opgebouwd met mijn familie. Zondag heb ik met mijn vader per fiets een uitstapje gemaakt naar een ander dorp. We fietsten door the middle of nowhere, was erg gaaf. Op dat moment had ik echt het gevoel dat ik in Afrika was. In het dorp gingen we een vriend van mijn vader bezoeken. Deze man was een soothsayer, dus mijn toekomst is weer voorspeld. De soothsayer vertelde mij dat zodra ik weer in NL ben, mijn leven verandert en dat ik dan langzaamaan een rijke vrouw word die over meerdere auto's zal beschikken. Mooi vooruitzicht dacht ik zo! Verder dacht hij dat ik al getrouwd was, omdat hij achter me ‘a very handsome man' zag staan. Toen hij hoorde dat dit niet het geval was, zei hij dat als ik NL ben deze man naar me toe komt om me te vertellen dat hij van me houdt en met me wil trouwen. De soothsayer raadde me aan om op dit aanbod in te gaan omdat deze man erg goed voor me zal zijn. Ben zeer benieuwd! Wordt vervolgd...

O ja, dit wil ik jullie niet onthouden. .. Voordat je een hut binnengaat moet je je slippers uitdoen. Dus ook bij het binnengaan van de hut van de soothayer.Voor mij waren 2 andere mannen aan de beurt, die 2 kippen moesten offeren. De nek werd doorgesneden en daarna werden ze naar buiten gegooid. Het bloed droop er vanaf en wat stond er voor de ingang van deur? Ja, inderdaad mijn slippers... Toen we weggingen hadden ze wel mijn slippers schoongemaakt, maar niet grondig genoeg, want hier en daar zag ik nog een bloedspetter.

Aan de andere kant ben ik het nu op sommige momenten ook zat dat ik niet mijn eigen leventje kan leiden. Thuis moet ik me steeds verantwoorden wat ik ga doen, wie me belde enz. Maar het vervelende hieraan is dat je je soms ongemakkelijk voelt als je de waarheid zegt, maar ook als je eromheen draait. Ik vind het namelijk vervelend om te zeggen, dat ik weer ga zwemmen of dat ik ga lunchen met de andere vrijwilligers omdat ik geen trek heb om yam te eten, maar een leugentje om bestwil voel ik me ook niet prettig onder. Lastig... Daarnaast wordt je in je gezin eigenlijk geleefd. Tijd voor jezelf kunnen ze niet en verder wordt er voor mij bepaald wat ik eet, hoe laat ik eet, hoe laat ik ga slapen en hoe laat ik opsta. Na mijn reis kan ik er vast weer met een frisse moed tegenaan!

Over mijn werk kan ik me niet eens druk maken. Moet ik ook niet doen, want dat zou het een stuk minder leuk maken. Graag had ik voordat ik ging reizen een aantal documentenwillen afsluiten,zoals het 1e kwartaal rapport en het protocol voor de educational support, maar dat was niet mogelijk omdat ik op informatie van anderen wacht. Geduld is een schone zaak! En ik heb de tijd.

Ik zal jullie alvast een beetje op de hoogte stellen van onze reisplannen. Vanavond overnachten we in een guesthouse in Tamale, zodat wemorgen om 7.00 uur met de bus richting Kumasi kunnen. In Kumasi aangekomen, zullen we hier een aantal dagen verblijven om daarna per trein richting de kust te gaan. Aan de kust zullen we een aantal plaatsen bezoeken, o.a. Nzulezo (een dorpje op palen), Cape Coast (hier zijn slavenforten te bezoeken), Kakum (een natuurpark), Accra (de hoofdstad van Ghana) en als er tijd over is willen we naar Akasombo om de Volta River te bekijken.

Zal mijn best doen om tijdens het reizen een keer een verhaal op mijn blog te plaatsen, maar kan jullie niet garanderen dat dit gaat lukken...

Dikke kus, Kim