Lieve allemaal,

Hier mijn laatste bericht vanuit Ghana, want over een paar dagen ben ik alweer in NL. Het komt nu heel dichtbij en vind het toch wel vreemd om hier weg te gaan met de wetenschap dat je de mensen die je hier hebt ontmoet en mijn familie waar ik 4 maanden heb gewoond, misschien nooit meer zie. Heb toch een mooie tijd gehad en veel onvergetelijke dingen meegemaakt. Het is een ervaring die niemand mij meer kan afnemen en die ik mijn hele leven lang bij me zal dragen! Tevens hoop ik dat deze ervaring een bijdrage zal leveren in mijn verdere toekomst, o.a. bij het vinden van een baan.

Op dit moment kan ik het gelukkig allemaal weer vanuit een positieve kant bekijken, maar vorige week zat ik er doorheen. Een paar dagen na mijn vorige bericht raakte mijn voet ontstoken. Kreeg ik weer antibiotica, daarbij moest ik elke dag terugkomen bij de dokter om mijn voet te laten verbinden. Aangezien mijn lichaam nog niet helemaal hersteld was van de week ervoor, voelde ik me flink beroerd: hele dag misselijk (dat is echt een rot gevoel en je kan er helemaal niets aan doen) en ontzettend moe. Vrijdag kon ik mijn ogen echt niet open houden en heb ik een matje in kantoor gelegd, waar ik toen 3 uur heb geslapen. Het frustreerde me enorm, want kon niet genieten van mijn laatste weken zoals ik graag had gewild. Voel me nu weer goed, maar m'n voet is nog niet genezen, waardoor ik nog steeds elke dag naar de dokter moet voor een nieuw verbandje.

Gelukkig heeft dit nadeel ook een voordeel opgeleverd, want heb een boel nieuwe vrienden gemaakt. De directeur van de Free & Fair Pharmacy, waar ik mij laat behandelen, voelde zich vereerd dat ik naar hen toe ben gekomen, dus ik hoef helemaal niets te betalen. Ik voelde me hier toch wel schuldig onder, dus zaterdag wilde ik ze geld geven, maar ze stonden erop dat ik niet betaalde, want ik was een vriend en als ik zou betalen zou dit de relatie tussen ons veranderen... Aan de andere kant ben ik een wandelend reclamebord, want het verbinden vindt plaats buiten voor de pharamacy, dus iedereen ziet dat een ‘salaminga' (blanke) zich hier laat behandelen. Elke dag weer ben ik een grote bezienswaardigheid.

De directeur van de pharmacy had Ravi (een vrijwilligster die werkt bij de Free & Fair pharmacy) en mij uitgenodigd om op het naamgevingsfeest van zijn dochtertje te komen en dokter Abbas had ons uitgenodigd om van te voren bij zijn voetbaltraining te komen kijken. Zodoende zaten we afgelopen zaterdag al om 6.00 uur op de fiets om eerst voetbal te kijken en daarna naar het naamgevingsfeest te gaan. Een naamgevingsfeest bestaat vooral uit eten, drinken (geen alcohol, want het was een moslim familie) en de hele dag zitten. Dus ook wij kregen om 8.00 uur 's ochtends al een bord rijst voor ons neus met een fanta. Na het naamgevingsfeest van de directeur nam dokter Abbas ons mee naar een ander naamgevingsfeest, maar hier hebben we alleen even het kindje bekeken, want het was onder zijn werktijd... Daarna werd mijn voet verbonden en om 11.00 uur stonden we alweer op de stoep. We hadden het gevoel of we er al een hele dag op hadden zitten, maar we hadden ons goed vermaakt en een prachtige ochtend gehad. Een paar dagen geleden, ging dokter Abbas net fufu eten toen ik langskwam.Uiteraard werd ik uitgenodigd om mee te eten. Als een ghanees gaat eten waar je bij bent zal het namelijk altijd: ' You're invited' zeggen. Terwijl wij aan het eten waten, deed Ravi de consulten (zij liet de fufu aan zich voorbij gaan, omdat ze zich niet lekker voelde, ze had namelijk voor de 2^e keer malaria in de 3 weken tijd!). Deze consulten bestonden uit het geven van injecties in de kont met mega grote naalden en het uitvoeren van een zwangerschapstest in een potje urine. Eetsmakelijk!

Doordat ik nu elke dag een aantal keer in een taxi zit om naar de dokter te gaan (de pharmacy is namelijk helemaal aan de andere kant van de stad), valt het me steeds meer op wat voor gammele auto's hier rondrijden. De ene is er nog slechter aan toe dan de ander. Alle draadjes hangen los, hele dashboarden zijn verdwenen, er zitten grote sterren in de ruiten of de ruit is vervangen door een stuk plastic, deuren die niet meer open kunnen, versnellingspoken die niet meer werken zoals ze horen te werken. Telkens weer hoop ik dat ik levend de auto uitkom... Mijn Opel Kadet kwam dit jaar niet meer door de keuring, maar hier had hij zeker nog een 2^e leven kunnen leiden!

Verder had ik deze week een boekje in de boekenkast van het kantoor gevonden met foto's van Nederland erin. Dit boekje had ik meegenomen naar mijn familie om te laten zien. Ze keken hun ogen uit naar uit hoeveel water NL bestaat. Ook stonden er een aantal luchtfoto's van de eilanden in. Dit vonden ze maar een vreemd verschijnsel. Toen mijn vader hoorde dat er ook mensen op deze eilanden woonden, vond hij het helemaal vreemd. Hij vroeg zich af wat ze deden als ze wakker werden en ze ontdekten dat het hele eiland onder water stond...

Als afsluiter in mijn gezin, ga ik morgen pannenkoeken bakken. De vorige keer was dit zo'n succes, dat ik ze hier nog wel een keer mee kan verblijden. Zondagochtend neem ik afscheid en daarna begeef ik me naar het voetbalstadion in Tamale om de vriendschappelijke oefenwedstrijd tussen Ghana en Oeganda te bekijken. Dit lijkt me eenfantastische afsluiter van mijn verblijf hier in Ghana! Heb namelijk nog nooit zoveel voetbal gekeken in 4 maanden tijd dan hier. Zondagavond slaap ik in een guesthouse in de stad, omdat ik maandagochtend om 5.30 uur op het busstation moet zijn. Hopelijk verloopt deze keer de busreis naar Accra wel soepel en snel... Dinsdag stap ik om 18.55 uur (ghanese tijd) in het vliegtuig en woensdag om 10.15 uur (nederlandse tijd) land ik op Schiphol en begeef ik me weer in Nederland!

Via deze weg wil ik iedereen bedanken voor de reacties op mijn site, mailtjes, krabbels, kaarten, brieven, sms-jes en belletjes! Het deed me elke keer weer goed om iets vanuit Nederland te horen, want heb jullie toch stiekem best wel gemist.

Liefs, Kim